[K] Seraphine Rousseau

femme fatale

(n.) a seductive and mysterious woman who uses charm, beauty and allure to ensnare others, often leading them into dangerous or disastrous situations. She is both irresistible and destructive, embodying both desire and danger.

synonyms: heartbreak in heels, soft poison, elegant chaos

Seraphine Rousseau

you're such a strange girl, I think you come from another world

właść. Seraphine Geneviève Rousseau ♢ Sera ♢ urodzona 26 października 2006 roku w Mediolanie jako Livia Vittoria Bianchi ♢ Francuzka włoskiego pochodzenia ♢ córka Philippe Rousseau (zm. 2021), francuskiego magnata finansowego, oraz Anny-Marie Rousseau, kobiety o niejasnej, choć wątpliwej przeszłości ♢ dziedziczka fortuny Rousseau ♢ w wieku pięciu lat otrzymała nową tożsamość dzięki swojemu ojczymowi, który otoczył ją opieką, nadał jej swoje nazwisko i podarował szansę na nowe życie ♢ jedynaczka; przez ojczyma zyskała przyszywanego brata, Gabriela ♢ dostała się do Valmont Academy dzięki wyjątkowemu talentowi malarskiemu oraz głęboko rozwiniętej synestezji, co czyni jej obrazy niczym żywo wyjętymi z wizji ♢ profil artystyczno-humanistyczny; przyszła malarka światowej klasy, wnosząca świeżość do sztuki i kultury ♢ trzeci rok nauki w Valmont Academy na etapie Specialization Years ♢ jest pilną uczennicą, której nauka przynosi przyjemność, a już szczególnie sztuk wizualnych i psychologii twórczości ♢ w dalszym ciągu dba o dobre wyniki, nawet z matematyki, której szczerze nie znosi ♢ uczęszcza na zajęcia dodatkowe z eksperymentalnych technik malarskich oraz teatru i aktorstwa filmowego ♢ wyróżnia się zagadkowym podejściem do nauczycieli; jeśli wchodzą jej w drogę, odwzajemni się w nieoczywisty sposób ♢ outsiderka, z własnej woli trwająca w cieniu akademickich elit ♢ posługuje się biegle językiem angielskim, francuskim i niemieckim; nie mówi po włosku odkąd jako dziecko przeprowadziła się do Paryża ♢ tajemnice, które zabierze ze sobą do grobu, dotyczą jej prawdziwego pochodzenia, tej jednej rozmowy przed śmiercią ojczyma oraz zakazanego, lecz jakże słodkiego romansu ♢ ponoć sypia z jednym z profesorów (nieprawda, uważa to za zbyt banalne) ♢ ponoć pali papierosy na tarasie akademii i notorycznie z kimś romansuje (częściowo prawda...) ♢ ponoć jej matka przyczyniła się do śmierci swojego męża ♢ ponoć nie potrafi żyć bez męskiej atencji i adoracji ♢ ponoć prawdę o sobie maluje w prywatnych obrazach, które nikomu nie pokazuje ♢ ponoć jest taka sama jak swoja matka ♢ ponoć jest klasycznym przypadkiem femme fatale — piękną katastrofą w ludzkim wydaniu — niepowiązana ze skandalem z 1994

she looked untouchable...

Jej pamięć nie sięga czasów, gdy ojciec stworzył dla niej i jej matki nowy początek. Zbyt młoda, by to zrozumieć, a jednak wystarczająco świadoma, by zapamiętać coś innego — wszechobecną ciszę i chłód, który na zawsze osiadł w marmurowych ścianach paryskiej rezydencji. To właśnie tam poznała smak samotności; smak tak przenikliwy, że na zawsze odcisnął się na jej sercu. Pamięta ten dzień, gdy przestała biegać po włoskich placach, śmiejąc się z kuzynkami, a zamiast tego usiadła prosto przy ciężkim dębowym stole, ucząc się, jak trzymać filiżankę i kiedy należy spuścić wzrok. Od tamtej chwili dzieciństwo stało się jedynie sennym wspomnieniem, a jej rzeczywistość wypełniły lekcje etykiety i niekończące się godziny zgłębiania zasad elitarnego świata, który miała nie tylko zrozumieć, ale którego miała stać się częścią.

Od najmłodszych lat czeka na nią imperium — potęga, którą Philippe Rousseau zbudował od zera i którą w przyszłości miał jej przekazać. Z niemal obsesyjnym uporem powtarzała więc zasady, podczas gdy inne dziewczynki wciąż tuliły lalki w swoich biednych mediolańskich pokojach. Tamten świat zgasł w niej szybciej, niż mogła przypuszczać, a wartość pieniądza zrozumiała wcześniej, niż powinna. Pamięta ten moment doskonale — chwilę, gdy Philippe po raz pierwszy kupił jej coś, co dotąd było poza jej zasięgiem. Wtedy właśnie otworzyła się puszka Pandory.

Z czasem zrozumiała, jak wiele może osiągnąć spojrzeniem swoich orzechowych oczu pełnym niewinności i rozbrajającym uśmiechem, który skruszyłby najtwardsze serce. Matka powtarzała jej, że uroda jest kluczem do każdego zamka — Anna-Marie wyczarowała ich przyszłość krok po kroku, mądrze rozgrywając każdy gest i słowo. Nigdy jednak nie kochała Philippe’a, ale pokochała za to wygodę i splendor, który ofiarował jej ten uległy mężczyzna. Nie przewidziała jednak, jak bardzo pokocha jej córkę. Tak bardzo, że bez żalu odsunął własnego syna na bok, by mała Seraphine mogła rozkoszować się dzieciństwem utopionym w prestiżu i luksusie.
Pamięta więc dni, gdy jej najcichszy szept przywoływał służbę, a krokodyli płacz potrafił wpędzić matkę w kłopoty. Świat nauczył ją więc wiele, a przede wszystkim tego, by nigdy nie marnować szansy. Pieniądze szybko przestały być dla niej celem, stały się za to narzędziem.

Od najmłodszych lat stąpa po gruncie pozornej niepewności, sprawiając wrażenie kruchej i chwiejnej. W rzeczywistości każdy jej krok jest przemyślany, a spojrzenie hipnotyzuje jak syreni śpiew. Zawsze trzyma się bliżej ścian, ale nie ze strachu, lecz z wyrachowania. Obserwuje z dystansu, by wkroczyć do gry w najodpowiedniejszym momencie, jak lwica polująca na bezbronną ofiarę. Nigdy nie szuka okazji, wie bowiem, że los sam podsunie ją na srebrnej tacy. Przyzwyczajona do nieustannej adoracji, stała się mistrzynią perswazji. Manipuluje otoczeniem z taką gracją, że nikt nie potrafi się oprzeć. Jeden jej ruch, jedno spojrzenie, a mężczyźni padają żałośnie do jej stóp, gotowi zrobić wszystko, by zasłużyć na jej uwagę. Trwa więc w tym teatrze, grając swoją rolę z wdziękiem i wyrachowaniem, gotowa podporządkować sobie nawet cały wszechświat.

...but bled easily

Gdy jednak przychodzi kolejna bezsenna noc, a cisza w złotej rezydencji zdaje się dusić ją jak ciasny gorset, wyciąga dłonie po pędzle… To im potrafi powierzyć prawdę, od której tak skrupulatnie ucieka. Maluje więc to, czego nie potrafi wypowiedzieć — tęsknotę tak głęboką, że czasami zdaje się nią dławić. Maluje pragnienie miłości, której kiedyś doświadczyła od mężczyzny, którego nigdy nie potrafiła nazwać ojczymem. Dla niej był ojcem, kimś więcej niż tylko opiekunem — był filarem jej dzieciństwa, ramieniem, które dawało ciepło i bezpieczeństwo, jakiego nie potrafiła znaleźć nawet w ramionach własnej matki. Był jej ciepłem pośród chłodu tamtej paryskiej rezydencji… Tęskni za tym uczuciem bycia kochaną bezwarunkowo, bez względu na niedoskonałości, na rysy, które przeszłość wyryła w jej historii jak nożem na marmurze. Pragnie powrotu do chwil, gdy jedno spojrzenie wystarczyło, by poczuć się ważną — chwil, które zniknęły bezpowrotnie, pozostawiając ją pośrodku niczego. Dziś więc każdego dnia udaje, że żałoba nie rozdarła jej serca na strzępy, a śmierć ojca nie zniszczyła jej świata. Udaje jednak nie przed innymi, a przed sobą samą…

W głębi duszy jest jak kwiat, który więdnie w cieniu — zabrano mu słońce, zabrano mu deszcz, a on wciąż próbuje kwitnąć. Hipnotyzuje spojrzeniem, czaruje gestem, ale za tym spojrzeniem kryje się pustka, a gest jest tylko pozorem, za którym kryje się lęk. Lęk przed tym, że w pewnym momencie nie zauważy jej nawet promień słońca… W przeciwieństwie do swojej matki, która bezwstydnie karmi się swoją urodą, ona wie, że piękno przemija. Doskonale rozumie, że kiedyś na tej twarzy pojawią się linie, a oczy przestaną przyciągać niczym magnes. I wtedy zostanie tylko serce — to samo, które już teraz jest nadgryzione przez rozczarowania i zatruwane samotnością. Serce, które coraz bardziej przypomina ruinę, jakiej nikt nie zechce podziwiać.
Rozumie, może lepiej niż ktokolwiek inny, że prawdziwe szczęście nie jest jej pisane. W jej świecie miłość zawsze będzie ustępować miejsca pożądaniu, a ciepło dotyku stanie się tylko narzędziem do osiągania celów.

Maluje więc kolejny obraz, z każdą smugą farby wykrzykując cicho swoje lęki, tęsknoty, żale. Z każdym pociągnięciem pędzla opowiada historię pragnienia, którego nikt nigdy nie zaspokoi, tęsknoty za tym jednym dotykiem, który byłby czysty, niewinny, nieobciążony warunkiem czy interesem. Tym dotykiem, którego nigdy nie miała zaznać…
Nie ma już jednak odwrotu – nie, gdy smak tego uzależnienia jest tak słodki, tak perfidnie przyjemny, że aż nierealny. To uzależnienie od atencji, od kontrolowania spojrzeń i oddechów innych, od bycia marzeniem, choćby na chwilę daje jej siłę do trwania. To tylko wtedy czuje, że istnieje. To przy nim czuje, że jest…

W końcu odkłada pędzel, a jedyne co otacza jej ciało, to ta sama dziecięca samotność, która dręczy ją niczym najgorsze fatum. Otula ją ciasno, jak gdyby chciała przypomnieć, że nawet wśród ludzi, wśród spojrzeń, dotyków i pustych słów, Seraphine Rousseau wciąż nosi w swoim sercu tę małą włoską dziewczynkę czekającą na coś, co nigdy nie nadejdzie.

she was made of steel...

♢ błyskotliwość i niezwykła inteligencja ♢ władczość i charyzma, ale bez otwartej dominacji ♢ spostrzegawczość i przenikliwość ♢ doskonałe wyczucie estetyki ♢ zdolności przywódcze (choć unika formalnych ról) ♢ cierpliwość i samodyscyplina

...and shattered glass

♢ pycha ♢ cynizm i dystans emocjonalny ♢ prowokacyjność ♢ nadmierna duma ♢ potrzeba adoracji, która powoduje, że bez uwagi więdnie niczym kwiat ♢ poczucie wyższości intelektualnej

she was both poision...

INFJ ♢ regularna bywalczyni Biblioteki szkolnej, gdzie tonie w tytułach najlepszych książek psychologicznych ♢ ponad to, często można ją spotkać w pracowni artystycznej, gdzie oddaje się procesowi tworzenia ♢ za dnia lubuje się w mitrężeniu czasu w La Petite Pause, gdzie kosztuje swoją ulubioną czarną kawę ♢ wieczory, a nawet późne noce, spędza na tarsie widokowym, a czasami na dziedzińcu, gdzie cieszy się smakiem samotności ♢ po godzinach, poza malowaniem i szkicowaniem, oddaje się pływaniu ♢ miłośniczka sztuki secesyjnej ♢ gra na fortepianie ♢ kolekcjonuje biżuterię vintage oraz perfumy premium - sama zawsze pachnie niemal doskonale ♢ jej dłonie zawsze zdobią złote pierścienie oraz długie, bordowe paznokcie ♢ najbardziej lubi deszczowe wieczory, zapach starych ksiąg, ciemne i aksamitne kolory oraz głębokie rozmowy ♢ poza tym, uwielbia igrać z losem i uwodzić, by ostatecznie móc porzucić ♢ z kolei nie znosi braku elegancji i klasy, małostkowości i publicznego kompromitowania się ♢ nie lubi również jaskrawych i pastelowych kolorow ♢ ponad wszystko nienawidzi bycia niezauważoną ♢ twierdzi, że ma klaustrofobię, choć w rzeczywistości niczego nie boi się tak bardzo, jak bycia nikim

...and remedy

Cześć! Mamy do oddania postać :) Zapraszamy.
✉️ cinnamoonlattee@gmail.com 📝 limit: .../...