[K] Atlas Rowe

They call it chaos,
but to me,
it’s just a pattern
no one’s cracked yet.
The truth is that
the world is just
a poorly written code
waiting to be debugged.

I wasn’t built to follow,
because I was made to
observe and redesign.
And when I break the rules,
it’s because I understood them
better than
the ones who made them.
I don’t fit into your system.
I write my own.

Atlas Rowe

właść. Atlas Maverick Rowe — ur. 02.07.2004 roku w Santa Cruz, Kalifornia — Amerykanin — Pochodzi z rodziny klasy średniej - jego rodzice są naukowcami, pracującymi w Dolinie Krzemowej — jedyny syn Eliasa Rowe, inżyniera systemów cyberbezpieczeństwa w Palo Alto Networks, oraz Valerie Rowe, badaczki AI w Splunk — stypendysta — piąty rok na etapie Specialization Years — profil naukowo-technologiczny — do Valmont Academy dostał się jako geniusz analityczny; przyszły inżynier systemów obliczeniowych i AI dla agencji takich jak NASA czy SpaceX — samotnik na piedestale; nie szukał popularności, znalazła go sama — wyłącznie najwyższe noty, a nawet kilka badań opublikowanych pod wspólnym nazwiskiem z wykładowcami — za ulubione przedmioty uznaje fizykę kwantową, programowanie i algorytmikę, inżynierę i robotykę oraz neurobiologię i kognitywistykę — całym sercem nienawidzi wszelkie formy miękkiej wiedzy, a już szczególnie retorykę i historię — uczęszcza na zajęcia dodatkowe z astronomii i astrofizyki — szczególnym szacunkiem darzy autorytety intelektualne, z resztą kadry utrzymuje uprzejmy, ale chłodny dystans — czasem nie kontroluje własnych emocji i impulsywnie niszczy własne projekty, by potem perfekcyjnie ukryć ślady — miewa epizody bezsenności spowodowane przeciążeniem psychicznym — ponoć zna każdy system zabezpieczeń tej szkoły i może wyłączyć je jednym kliknięciem — ponoć raz profesor błagał go o poprawienie jego własnego wykładu — ponoć zhakował wyniki testów, aby przetestować algorytm — ponoć w dzieciństwie był zamknięty w ośrodku dla dzieci z zaburzeniami — nie jest powiązany ze skandalem z 1994, ale wiele osób podejrzewa, że jest powodem ostatnich cyberataków na wewnętrzny system szkoły. Nigdy mu tego nie potwierdzono.

Wolny duch, dla którego konwenanse nie znaczą nic poza kolejnym mechanizmem, który należy zbadać – a najlepiej rozłożyć na części pierwsze i upewnić się, czy aby na pewno działa tak, jak wszystkim się wydaje. Syn niedocenionych geniuszy, którzy od dziecka powtarzali mu, że prawdziwe wyzwania to nie te, które mają coś komuś udowodnić, lecz te, które rzucamy samym sobie. I właśnie takie wyzwania lubi – te, które są próbą siły jego własnego umysłu, wytrzymałości, a przy okazji granic etyki.

Od najmłodszych lat wyróżniał się ponadprzeciętną bystrością, podsycaną wpojonym przez rodziców pragmatyzmem i głodem wiedzy. Być może właśnie dlatego wysłali go do prywatnej szkoły, gdzie miał rozwinąć skrzydła i znaleźć przestrzeń do wzrostu. Niestety, mylili się. Jako dziewięciolatek trafił na nauczanie indywidualne, które również zawiodło – Atlas nudził się zbyt szybko, a ramy edukacji jedynie go ograniczały. Nie było to trudne, skoro zadania były przewidywalne, a odpowiedzi – zbyt oczywiste. W poszukiwaniu dopaminy szukał więc wyzwań gdzie indziej. Raz w doświadczeniach, projektach, a innym razem też w ryzykownych eksperymentach, dotykających zarówno ciała, jak i umysłu.

Valmont okazało się jego wyzwoleniem. Dostał się tu dzięki stypendium, zauważony przez jednego z wybitnych absolwentów podczas wydarzenia naukowego w 2019 roku, gdzie przedstawił autorski projekt z zakresu fizyki kwantowej. To wtedy zyskał nie tylko szansę na naukę w elitarnej szkole, ale i łatkę geniusza. Sęk w tym, że nie dba o nią – tak samo jak o wszystko, co nie jest jasne i konkretne. Męczą go puste rozmowy, konformizm i zmieniające się jak w kalejdoskopie trendy. Nie uważa się za lepszego, ale zdecydowanie za mądrzejszego i zdolniejszego niż większość uczniów. Jego umysł to maszyna nieustannie przetwarzająca dane. Pozwala mu to projektować niemal nałogowo – przedmioty, systemy, mechanizmy, programy, które tylko on zdaje się w pełni rozumieć. Ponoć chce zmienić świat.

Chaos wokół siebie trzyma w ryzach tylko dlatego, że ten wewnętrzny ma niemal perfekcyjnie uporządkowany. Czasem wmawia sobie, że wcale go w sobie nie ma – ale to dalekie od prawdy. Nie jest uroczy. Nie jest miły. I nie próbuje udawać, że jest inaczej. Jest niepokojąco przenikliwy, wymagający i rozbrajająco szczery — ale tylko wtedy, gdy uzna, że warto. Nie znosi marnowania czasu, teatralności, kłamstwa i pustych deklaracji. Rozumie akademicką hierarchię, zna zasady, pojmuje rozgrywające się w murach szkolnych intrygi. Nie dba jednak o nie, bo skupia się na własnym świecie, do którego wpuszcza nielicznych.

Przy tym wszystkim jednak, gdzieś w głębi, jest kimś, kto świadomie lub nie, tęskni za czymś, czego jeszcze nie umie nazwać. Może za sensem. Może za czymś, co ugasi w nim furię. Może za wolnością absolutną.

A może za kimś, kto rozszyfruje istniejący w nim chaos.

Cześć! Popełniłam kolejną postać. Zapraszamy. ✉️ cinnamoonlattee@gmail.com 📝 limit: 1/...

[K] Lucian Vogt

Lucian Vogt, czterdziestodziewięciolatek, urodzony w Bernie w lutym 1976 roku, nowy profesor fizyki kwantowej i mechaniki relatywistycznej, specjalizujący się w teorii pola kwantowego oraz nieliniowych układach dynamicznych. Autor licznych publikacji naukowych i wykładowca z wieloletnim doświadczeniem na prestiżowych uczelniach. Życie prywatne utrzymuje w dyskretnym porządku, zachowując starannie wyważoną harmonię między codziennością a pracą. Ulubionym miejscem Luciana w Akademii jest stara biblioteka, gdzie między półkami pełnymi zapomnianych tomów odnajduje chwilę spokoju i wytchnienia od nieustannego zgiełku. Poza nauką oddaje się sztukom walki, traktując je jako formę medytacji w ruchu, która pozwala mu ujarzmić chaotyczne impulsy. Jego codzienne rytuały, od precyzyjnie odmierzonej porannej kawy po wieczorny moment z książką, tworzą nić stabilności w jego życiu pełnym wewnętrznego napięcia. Lęk przed utratą równowagi, zarówno w pracy, jak i w relacjach, skłania go do unikania sytuacji, które mogłyby wymknąć się spod kontroli. Ulubionym napojem jest whisky podawana z odrobiną lodu, a po godzinach najchętniej zanurza się w eksperymentalnej poezji lub samotnych spacerach, które dają mu przestrzeń do refleksji i oddechu od codzienności.

Lucian wyróżnia się błyskotliwością i mistrzowską zdolnością manipulacji — potrafi jednym zdaniem obrócić sytuację na swoją korzyść. Jego ostry, cięty język bywa narzędziem precyzyjnym jak skalpel, którym tnie pozory i niepotrzebne uprzejmości. Zdolności te czynią go osobą wpływową i budzącą respekt. Z drugiej strony, słabości często podkopują jego relacje — brak cierpliwości wobec drobnych niedoskonałości i skłonność do szybkich, impulsywnych reakcji prowadzą do napięć w kontaktach z innymi. Niekiedy zbyt mocno ufa własnemu osądowi, co graniczy z pychą i utrudnia przyjmowanie krytyki. Ta wewnętrzna nieustępliwość potrafi izolować go od współpracowników i bliskich. Wywodzi się z konserwatywnej szwajcarskiej rodziny o silnych tradycjach i wyraźnych oczekiwaniach. Od lat unika rozmów na temat przeszłości, zwłaszcza dotyczących młodszego brata, który pewnego dnia zniknął, pozostawiając po sobie ciszę pełną niewypowiedzianych pytań. To milczenie, choć nigdy nie nazwane, zdaje się kształtować rytm jego dni i wpływać na sposób, w jaki odnajduje się w świecie — jakby próba nadania porządku temu, co nieuchwytne, była jedynym sposobem, by nie zgubić się całkowicie.

Kilka lat temu w akademickich kręgach zaczęły krążyć ciche szepty o incydencie, który nigdy nie wyszedł poza mury uczelni. Podczas jednej z konferencji Lucian miał być zamieszany w skandal związany z niefortunną relacją — tajemniczą, nieformalną więzią z młodszym pracownikiem, której natura była na tyle delikatna, że szybko zduszono wszelkie podejrzenia. Mimo że żona Luciana nigdy publicznie się do tego nie odniosła, atmosfera między nimi podobno się zmieniła, a sam profesor unika tematów prywatnych jak ognia. Plotki głoszą, że to wydarzenie pozostawiło trwały cień, który do dziś wpływa na jego ostrożność i potrzebę kontroli.

***

Być może chodziło zawsze o ruch jednostajnie przyspieszony. O to, by nic nie stało w miejscu, ale wszystko zmierzało zgodnie z równaniem, którego wynik pozostaje pod kontrolą. Każdy wektor miał swoje źródło i sens, nawet jeśli źródło trzeba było przemilczeć. Chcieć nie znaczyło posiadać. To było raczej obserwowanie — z dystansu, bez ingerencji. W układzie domkniętym, gdzie każdy gest miał swoją funkcję, a nawet cisza miała określoną częstotliwość. Mieć przez chwilę świadomość odchylenia. Tego, co nie zostało przewidziane. Co pojawia się nagle, w postaci napięcia w powietrzu, asymetrii w uśmiechu, drżenia tonu. Nie dotykało się niczego. Wystarczała obecność. Ruch w polu.

Ciało obce — jaśniejsze, dynamiczne, jeszcze nie do końca ukształtowane przez ciężar materii — przecięło trajektorię. Starało się nie patrzeć. Świadomie kierować wzrok w bezpieczne rejony: kubek, tablica, punkt na ścianie. Ale oczy bywają szybsze od decyzji. W znanym układzie wszystko było uporządkowane, termicznie stabilne. Jednolita struktura dnia, powtarzalność, która koi. Gesty zapamiętane, obecność, która nie wymagała dowodu. Chciało się być uważnym. Dla niej. Być tam, gdzie trzeba, mówić to, co należy, zamykać drzwi delikatnie. Ale myśli potrafią poruszać się niezależnie, jak cząstki wymykające się modelowi. Nie wypadało mówić. Nie było języka. Najtrafniejsze opisy rzeczywistości bywają przecież nieme, jak równania bez jednostek. Analizowało się kąty spojrzeń, prędkość ruchu, drgania niepewności, których nie da się uchwycić wprost. Nie chodziło o przełamanie. Chodziło o możliwość. O to, że jeszcze coś może się przemieścić. Być znaczyło pilnować wartości granicznych. Tak, by nic się nie wylało poza układ. Ale czasem przecież właśnie o to chodzi. O drżenie. O zjawisko chwilowe, które nie zostawia śladu, ale zmienia wszystko.

 

 

[K] Deborah Steinbeck

Deborah Steinbeck

Debbie — dziewiętnaście lat — urodzona 17 lutego 2002 roku w Los Angeles — Amerykanka o austriackim pochodzeniu — czwarty rok na profilu polityczno-społecznym — poza angielskim biegle posługuje się hiszpańskim — języki wybrane w Akademii to angielski, niemiecki, francuski — elitarny klub Noctis — pierwsza szpadzistka w szkolnej drużynie — stara się utrzymywać dobre oceny z każdego przedmiotu, chociaż twierdzi, że jej na nich nie zależy — ucieka od roli typowej Queen Bee, bo nie interesuje jej przyjaźnienie się z side kickerami — jej ulubionymi przedmiotami są zarządzanie mediami i PR oraz psychologia społeczna i manipulacja opinią publiczną — nie przepada za algebrą oraz ekonomią i zarządzaniem kryzysowym, ale stara się nie odstawać na tle grupy — w wolnej chwili bierze udział w szkolnych debatach oksfordzkich — wie, kto próbował zrujnować życie aktorce związanej z jej ojcem i chciała zabrać w tej sprawie głos, ale została skutecznie uciszona — niepowiązana z dawnym skandalem Akademii — podobno ma mieć zaaranżowane małżeństwo z jakimś potentatem wielkiego konglomeratu medialnego — niektórzy twierdzą, że miała być modelką, ale gdy jej ojciec o tym usłyszał, wysłał ją do tej szkoły, żeby jak najszybciej te pomysły wybić jej z głowy

Zawsze spoglądano na nią z pewną rezerwą, wyłącznie przez pryzmat ojca-reżysera oraz matki-aktorki wypromowanej przez swojego męża — historia niczym ta Federico Felliniego oraz Giulietty Masiny. Była tylko córką, cennym nazwiskiem, koleżanką od której można dowiedzieć się czegoś interesującego, mającą fajny dom i najlepsze imprezy urodzinowe. Optyka pozostawała niezmienna przez cały okres jej edukacji, stąd szybko nauczyła się, że zasada ograniczonego zaufania znajduje zastosowanie także w przyjaźni, ponieważ gdy tylko zdołała uwierzyć w czyjeś czyste intencje, obracało się to przeciwko niej. Przyszedł czas, gdy zrozumiała, że najbliższą jej przyjaciółką może być tylko jej siostra, a błędne założenia na jej temat oraz nadmierne zainteresowanie — wykorzystać w dobry sposób.

Przemysł rozrywkowy interesował ją jako zjawisko. Lubiła zaglądać za kulisy, słuchać plotek, pogłosek. Dowiadywać się, kim są ci wszyscy ludzie w rzeczywistości i jaką twarz pokazują, gdy światła reflektorów nie są skierowane na nich. Początkowo zaskakiwało ją jak niektórzy z nich idealnie udawali ludzi wzbudzających sympatię, skrywając pod tą maską paskudny, obrzydliwy charakter. Po tych amatorskich obserwacjach wiedziała, kto lubił grać w swoistą grę, uwodzić kamery, oszukiwać swoim urokiem, a kto pozostawał szczery, mówiąc prawdę i bez kompleksów odkrywając się przed obserwatorami, widzami, słuchaczami. Nie widziała zatem swojej roli jako pierwszy plan, najbardziej wystawiony na ataki. Chciała stać tuż za nim, podszeptywać frazesy ładnie wyglądające jako tytuł artykułu, mówiąc ładniej — dbać o wizerunek.

Jej małomówność interpretują jako nieśmiałość. Dziwią się zatem jak dziewczyna o takiej urodzie i takich możliwościach ciągle trzyma się z boku. Co zatem ma zrobić przeciętny człowiek, skoro nawet takie warunki nie pozwalają na utrzymanie wysokiej pewności siebie? Ona jednak zna swoją wartość lepiej niż ktokolwiek, dlatego swój czas poświęca tylko wystarczająco interesującym osobom. Nie pociąga ją granie głównej bohaterki w serialu Valmont Academy. Udaje niezainteresowaną, by potem wysłuchać od najlepiej poinformowanej osoby, jakie afery mają miejsce na profilu artystyczno-humanistycznym. Siedzi z nosem w książce, ale po chwili jej oczy pojawiają się nad górną krawędzią okładki lekko zmrużone.

Deborah Steinbeck dobrze wie, że często to bohater o szarej moralności jest tym najbardziej interesującym.

Uwielbia styl vintage oraz stare kino, na tapecie jej telefonu ma Annę Karinę, a w słuchawkach najczęściej The Beatles. Często widywana w ogrodach wokół Akademii, z książką bądź zwyczajnie spacerującą ze słuchawkami w uszach. Gdy potrzebuje spokoju, skrywa się w bibliotece, podobno ma się wtedy uczyć (wcale nie podsłuchuje). Dużo czasu z rana poświęca na jogging dla utrzymania formy, a także na treningi szpady, stąd niczym dziwnym jest spotkanie jej na obiektach sportowych. Siedząc w kawiarni przegląda Pinteresta lub Letterboxd, szukając sobie filmu na ten wieczór – ma ich obejrzanych przeszło tysiąc. Kiedyś pisywała recenzje na swojego anonimowego Twittera, teraz media społecznościowe nie bawią już jej tak bardzo. Często wzdycha. Łatwo ją znudzić, wtedy zaczyna bawić się elementami swojej garderoby — wtedy wiadomo, że trzeba zmienić temat. Jej największą obawą jest życie, które nie będzie ani trochę interesujące.

Jest bardzo dobrą obserwatorką, nie potrzebuje dużo, aby dostrzec detale i połączyć ze sobą fakty. Potrafi mówić to, co inni chcieliby od niej usłyszeć, aby zapewnić sobie minimum spokoju i nie narazić się innym. Jest wysportowana i chociaż nie wiążę z tym swojej przyszłości, chciałaby pozostać w czołówce jeśli chodzi o szermierkę. Nie jest ją łatwo zadowolić, często wręcz wybrzydza, kręci nosem. Lubi stawiać na swoim, testować czyjeś granice. Zdarza jej się wciąż być naiwną, nawet jeśli uważa, że jest już odporna na słodkie słówka i nieszczere komplementy.

zapraszam do wątkowania z moją drugą postacią, nieco odmienną klimatem
kontakt: zasmucony.melepeta@gmail.com ; wizerunek: sabrina carpenter

[K] Shantall Steinbeck

Shantall Steinbeck

21 lat (9 września 2004, Los Angeles) • Amerykanka • szósty rok na profilu artystyczno-humanistycznym • języki: angielski, niemiecki, hiszpański • Noctis • pływaczka, specjalistka od kraulu • oceny wyższe, jeśli przedmiot uważa subiektywnie za interesujący • ulubione przedmioty: kino i reżyseria oraz scenopisarstwo i dramatopisarstwo • nie przepada za kompozycją i teorią muzyki, a psychologię twórczości traktuje z lekceważeniem • niegdyś chodziła na fotografię i sztukę wizualną, ale została wykreślona z listy uczestników • pokój 409 • doskonale wie, kto z branży filmowej jest zwykłym oblechem z czarującym uśmiechem, ale nie jest pewna, czy chciałaby występować kiedykolwiek w roli świadka pewnych zdarzeń • niepowiązana z dawnym skandalem Akademii • posiadaczka tatuażu na nadgarstku w postaci syreniego ogona

Twój ojciec — Leo Steinbeck — jako jeden z uznanych reżyserów w amerykańskim Hollywood często mawia, że kamera wyłapie wszystko na swojej drodze i uchwyci bezlitośnie najdrobniejszy szczegół. Biznes filmowy wchłonął go bez reszty, a ambicja przesłoniła wszelkie zagrożenia. Pozwolił, by żądne krwi Hollywood pożarło w całości jego austriackie pochodzenie, zmiękczyła akcent i zamerykanizowała potrzeby. To, czego nie stępiła to artystycznej wrażliwości na ludzkie dramaty, by nie wypadały na ekranie ani sztucznie ani zbyt pompatycznie, do tego budowanie napięcia i dryg do ukazywania przed widzem bohaterów, którzy wywoływali skrajne reakcje u widzów. W jednej z głównych ról osadził pracownicę przyjezdnego baru — nieznaną, ale za to ładną, młodą i bystrą dla kogoś pierwszego z brzegu, lecz dla niego drzemał w niej potencjał na gwiazdę, a to do czego Steinbeck miał nosa to tworzenia ich od zera. Gillian szybko stała się częstym wyborem do najbardziej kasowych produkcji, a jej gra aktorska porywała widzów — prędko wspięła się na szczyt samej elity, zwłaszcza gdy wyszła za mąż za Steinbecka. Gill pełniła jednak rolę trofeum w jego życiu, sukces, który sam wykreował, a przynajmniej do momentu, gdy na świecie nie pojawiły się ich córki. Do tego właśnie momentu można było ze śmiałością uznać, że Leo Steinbeck o kobietach wypowiadał się z lekkością, na wyraźnej granicy lekceważenia, a potem jakby ktoś przełączył mu tryby. Świadomość zagrożeń w biznesie filmowym i w świecie celebrytów to jedno, a trzymanie swoich jasnowłosych latorośli bezpiecznie i z dala od osób, z którymi niegdyś współdzielił perspektywę, wymagało od niego zostania ojcem. Tyle i aż tyle. Nie udawał nigdy, że taki nie był, czasem zachowywał się tak wobec obcych kobiet, jednak dla was był opoką. Niestosowne słowa skierowane do was zawsze były złośliwie komentowane, a postawienie granicy czasem napięły pewien wycinek znajomości Steinbecka. Posiadanie dwójki rodziców zanurzonych w filmowym biznesie po uszy — wiązało się z tym, że znajdowanie się za kulisami, przemykanie obok aktorów czy obserwowanie castingów, pracy na planie i burzę mózgów, było znaczną częścią waszego życia. Ani ty, ani twoja siostra nigdy nie byłyście zwykłymi dzieciakami, a od czasów nastoletnich często pojawialiście się z nimi na różnych festiwalach czy premierach kinowych wystawione na ostrzał fotografów. Stwierdzenie, że dorastałaś na oczach prasy nie byłoby wcale aż tak na bakier. Nic dziwnego, że twoje social przyciągają obserwujących z całego świata w zastraszającej ilości, a wraz z nim hejterów, który wbrew pozorom piszą czasem prawdę, jak to, że jesteś nepo baby. Uważasz jednak, że to oni są twoimi najbardziej zagorzałymi fanami, skoro śledzą każdy twój krok i podbijają zasięgi. W sieci nigdy nie byłaś kontrowersyjną postacią, po prostu nie potrzebowałaś tego, aby się wybić. Zdjęcia czy relacje uwzględniają jazdę na rolkach, uroki Kalifornii, tamtejszych plaż i surfowania, zarówno pop-up events, wycieczki, koncerty na dachach (takich jak DTLA), widok z kin plenerowych, zwłaszcza Hollywood Forever Center czy festiwali filmów niezależnych. Oczywiście, że jesteś nepo baby, przecież tylko głupi nie skorzystałby z tego, żeby współpracować przy tworzeniu scenariuszy ze znanymi nazwiskami lub asystując niektórym reżyserom, jednocześnie ucząc się z pierwszej ręki, by zaleźć się na napisach końcowych. Nigdy jednak nie były to gatunki, które w kinematografii zajmowały cię najbardziej, ponieważ twoja słabość to science-fiction i dobrze wiesz, że znajomości ojca otworzą ci odpowiednie drzwi. Nie jesteś nauczona, by nie wykorzystywać okazji czy znajomości, a o te drugie dbasz z należytą dokładnością, choć szukasz czegoś prawdziwego, chętnie naruszając obcą przestrzeń osobistą. Dlatego na terenie Akademii można znaleźć cię z notatnikami kołowymi posiadającymi czyste, stopniowo zapisywane, kartki i retro wydaniami książek sci-fi, które dają ci masę inspiracji. Słowa płyną dla ciebie inaczej, budujesz świat z dialogów, monologów wewnętrznych i rozerwania, długich spojrzeń między bohaterami danego aktu i niewypowiedzianego zagrożenia czy napięcia. Basen i drużyna pływacka to z kolei marne zastępstwo za plaże Kalifornii i surfing, za którymi tęsknisz każdego dnia, ale świetnie sprawdzają się w roli regulatora emocji i oczyszczania głowy z niepotrzebnych myśli. Gryzący zapach chloru nie zastąpi nigdy słoności wody, ostałej na ustach. Akademia to ojcowski wybór, najpewniej sentymentalny, skoro był jej wychowankiem i uczęszczanie do niej jego dwóch córek to w końcu dobry pretekst, by sypnąć dodatkowym pieniądzem na jej rozwój.

✉ cold.air.at.night@gmail.com

[K] Lucy Williams

Lucy Williams

właśc. Lucelia Marceline Williams — urodzona 13 sierpnia 2004 roku w niewielkiej nadbrzeżnej miejscowości na północy Anglii — DRUGI ROK SPECIALIZATION YEARS NA profilU sportowo-militarnyM — POKÓJ 208 — STYPENDYSTKA — córka pary skromnych farmerów zajmujących się hodowlą bydła mlecznego — kapitan drużyny jeździeckiej kładąca maniakalny nacisk na dobrostan koni — jeździec terenowy, choć od NAJMŁODSZYCH LAT doskonali się we wszystkich trzech dyscyplinach — członkini ConcordII; JEST TO dla niej największa dotychczas próbą charakteru, gdzie moralność nieustannie ściera się z chłodną  kalkulacją — wciąż nie jest pewna, dlaczego zainteresował się nią akurat ten klub, ale przyjęła propzycję, bo dopatrzyła się w niej wyzwania — uczęszcza na zajęcia ze wspinaczki wysokogórskiej i survivalu, sztuk walki oraz teatru i aktorstwa filmowego — ubiegłoroczna dzika karta na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu — indywidualny złoty medal w WKKW pomimo defektu sprzętu, całą trasę terenową przejechała bez strzemion, po tym jak urwało jej się jedno z puślisk — swoje ciało traktuje jak świątynię: nie sięga po używki, zdrowo się odżywia, regularnie biega i nienawidzi, kiedy narusza się jej strefę osobistą — od trzech lat trenuje pole dance, ale utrzymuje to w tajemnicy, by uniknąć nasilenia plotek — podobno rekomendację prezesa FEI, a potem miejsce w Igrzyskach załatwiła sobie w najstarszy znany ludzkości sposób — podobno nie zauważa uczuć swojego najlepszego przyjaciela, bo woli dziewczęta — podobno jeden z profesorów przyłapał ją kiedyś w kompromisowej sytuacji z dziewczyną w szkolnych ogrodach — podobno czuje bardziej, niż decyduje się pokazać, myśli więcej, niż pozwala sobie powiedzieć i jest gorsza, niż sugeruje to jej uśmiech — niepowiązana ze skandalem sprzed lat

więcej — konie — powiązania — POKÓJ — pamiętnik

The fruit of everything good
in life begins with a challenge

Budzik rozbrzmiewa o czwartej trzydzieści, choć wcale go nie potrzebuje. Każdorazowo budzi się kwadrans przed, ma zatem piętnaście minut, z czego kilka przeznacza na to, by spędzić z powiek zbytek mizernego snu, a resztę pożytkuje na rozciągnięcie zastygłych mięśni, zawsze przy otwartym na oścież oknie.

Czerwoną Rezydencję spowija ciemność, a głucha cisza przetacza się od ściany do ściany, nabrzmiała chłodem bijącym od podłogi w łazience; wyczuwa ją dokładnie zabliźnionymi podeszwami bosych stóp, kiedy pochyla się nad umywalką i wsuwa głowę pod strumień orzeźwiająco mroźnej, bieżącej wody. Strugi spływają po karku, szyi, w dół ramion oraz pleców, budząc nieprzyjemne dreszcze, które stara się przemóc, aż nie przywyknie — tak zaczyna swój dzień, na długo przed wschodem słońca, przez siedem dni w tygodniu, trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku.

Internat opuszcza o pustym żołądku, włosy ma wciąż wilgotne i przemierza dziedziniec w drodze do stajni, skąd wyglądają jej już wybudzone ze snu wierzchowce: jeden błyszczy na dzień dobry pustym oczodołem, drugi wdzięcznie wyciąga łeb, rozchylając aksamitne chrapy w akompaniamencie cichego rżenia. Wita je oba pieszczotliwym drapaniem za uchem, wiązką czułych słów, smakołykiem — taki ich mały, poranny rytuał. Potem sprząta boksy, przyrządza mieszanki paszowe, czyści konie, przy okazji sprawdzając nogi, uzębienie i błysk w oku. W zależności od nastroju nuci przy tym Einaudiego, improwizuje słowa do Für Elise lub mruczy pod nosem ulubione piosenki i powtarza sobie w nieskończoność, że w końcu przytarga do siodlarni jakieś radio, żeby milej piło jej się tam ulubioną jaśminową herbatę.

Wciąga się na nagi, koński grzbiet mniej więcej równo ze wstającym słońcem. Niebo czerwieni się, malując horyzont fantazyjną gamą barw, odbijając blaskiem na gładkiej sierści i miękkim włosiu grzywy. Uśmiecha się na ten widok, a potem rusza. Dłonie ma puste, tylko raz po raz gładzi wybraną stronę szyi, wyginając ważące tysiąc trzysta funtów zwierzę za pomocą odpowiedniego przesunięcia przeciwległej łydki. Pracuje równowagą, dosiadem, głosem; nie potrzebuje więcej, by utrzymać kontrolę, choć jest świadoma, że niewiele trzeba, aby tę kontrolę stracić. Harmonia między nią, a jej partnerem utrzymuje się na granicy wyznaczonej przez zaufanie, to zaś może zostać zburzone w sekundę — niepewnością, zawahaniem, błędnie odczytanym sygnałem w dialekcie zbudowanym na fundamencie milczenia.

najczęściej można spotkać ją w stajni, sali treningowej lub lesie Valmont, gdzie często zabiera swoje koniE, żeby mogły pobyć końmi w przerwach od treningów — kiedy potrzebuje samotności, przesiaduje MIĘDZY REGAŁAMI w bibliotece lub na wieży Valeriusa — robi wszystko, żeby jakoś przebrnąć przez retorykę i wystąpienia publiczne, matematyka spędza jej sen z powiek, a na historii wojskowości podpiera sobie powieki zapałkami — wybitna tam, gdzie liczy się sprawność i kondycja fizyczna — nie pojmuje niuansów szkolnej socjety i łatwo zawierza w dane słowo, więc pierwsze lata w Valmont były dla niej trudne — mimo to pozostaje wierna swoim wartościom, a jej kręgosłup moralny nie przejawia skrzywień — nie zauważa w ludziach zła, a nawet kiedy je zauważa, znajduje sposoby, żeby jakoś je usprawiedliwić — dopiero uczy się wyczuwać nieczyste intencje — zawsze szczera, choć nigdy do bólu; woli coś przemilczeć, aniżeli skłamać — ambitna i uparta, ale nie osiąga swoich celów za wszelką cenę; zwycięstwo okupione cudzą krzywdą smakuje jej cierpko — lubiana przez kadrę pedagogiczną, bo zawsze jest sumienna i zaangażowana, bez względu na to, czy dany przedmiot do niej przemawia — do każdego z profesorów odnosi się z dużym szacunkiem, jednak nigdy nie przeszkodziło jej to jeszcze w wyrażeniu swojego zdania — cierpi na klaustrofobię i czuje silny lęk przed burzą — całą sobą kocha taniec; kiedy może sobie na to pozwolić, uczęszcza na kursy tańca towarzyskiego — kiedy jest podenerwowana lub przebodźcowana, słucha muzyki klasycznej, by się wyciszyć — jest beznadziejnie zauroczona brzmieniem fortepianu, pianina oraz skrzypiec i wciąż żałuje, że od lat nie starcza jej doby na naukę gry — nie nosi makijażu, na co dzień nie używa też perfum; po darowany w prezencie urodzinowym flakon Lost Cherry Toma Forda sięga tylko w wyjątkowych okolicznościach

@necromancer's codes

STARYM ZWYCZAJEM ZAJĘŁO MI TO WIECZNOŚĆ, ALE TAK JUŻ CHYBA ZE MNĄ BĘDZIE. WITAMY SIĘ CIEPŁO, RÓBCIE Z NAMI CO CHCECIE. SZUKAMY DZIEWCZYNY Z KARTY, najlepszej przyjaciółki oraz współlokatorki! Można to mieszać dowolnie lub nie mieszać. WIĘCEJ INFORMACJI PODAM MAILOWO: NOTHINGETSFORGIVEN@GMAIL.COM.

[K] Lancelot Abercromby

Lancelot Abercromby

lancelot elyan abercromby

lancelot elyan abercromby ⋅•⋅⊰∙ dla większości lance, dla wybranych lancey ⋅•⋅⊰∙ urodzony 23 maja 2004 roku w niewielkiej nadbrzeżnej miejscowości na północy anglii ⋅•⋅⊰∙ brytyjczyk z krwi i kości ⋅•⋅⊰∙ syn Edwarda Dudleya, obecnego księcia Northumberland, oraz Isabelle Marii FitzRoy, słynnej brytyjskiej śpiewaczki operowej o arystokracznych korzeniach ⋅•⋅⊰∙ czwarty rok specialization years na profilu artystyczno-humanistycznym ⋅•⋅⊰∙ członek klubu luminis ⋅•⋅⊰∙ w 2019 roku jego film krótkometrażowy EIDOLON wygrał nagrodę publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Clermont-Ferrand, co zapewniło mu miejsce w Valmont Academy ⋅•⋅⊰∙ przyszła gwiazda kina i reżyser, którego imię znane będzie na całym świecie ⋅•⋅⊰∙ zainteresowany głównie horrorami oraz kinem eksperymentalnym i abstrakcyjnym ⋅•⋅⊰∙ hiperfantazja, dzięki której z łatwością przenosi swoje wizje na ekran ⋅•⋅⊰∙ uczęszcza na zajęcia dodatkowe z fotografii i sztuki wizualnej oraz sztuk walki ⋅•⋅⊰∙ najchętniej zamieniłby większość przedmiotów na zajęcia z kina i reżyserii ⋅•⋅⊰∙ za każdym razem, gdy wychodzi z matematyki, przysięga, że któregoś dnia rzuci to wszystko w cholerę i wyskoczy przez okno ⋅•⋅⊰∙ według niektórych nauczycieli, zdolny, ale leniwy — w rzeczywistości, często daje się pochłonąć swoim prywatnym projektom filmowym i zapomina o szkolnych obowiązkach ⋅•⋅⊰∙ popularny i lubiany wśród rówieśników, prawdziwa dusza towarzystwa — z każdym się dogada, a przynajmniej spróbuje ⋅•⋅⊰∙ do nauczycieli ma stosunek neutralny ⋅•⋅⊰∙ tajemnicą to, że przez ponad dwa lata prowadził popularne, anonimowe konto na instagramie, gdzie hejtował własnego ojca i rozpuszczał o nim plotki ⋅•⋅⊰∙ podobno jego rodzice przekupili organizatorów Clermont-Ferrand i tylko dlatego jego film otrzymał nagrodę publiczności ⋅•⋅⊰∙ podobno jest na zabój zakochany w swojej najlepszej przyjaciółce, ale rodzina w życiu nie poparłaby tego związku ⋅•⋅⊰∙ podobno straszny z niego control freak, z którym praca jest prawdziwą udręką ⋅•⋅⊰∙ niepowiązany z dawnym skandalem akademii

ŚWIAT SKĄPANY JEST W CZERWIENI —

chmury, drzewa, trawa,
kostka brukowa i
wysokie drzwi z ozdobnymi kolumnami
po obu stronach

JEJ SKÓRA LŚNI
Ramiona odsłonięte, mięśnie wyrysowane dłutem sumienności i poświęcenia.

Wyjmujesz kamerę —

ECHO TWOJEJ DUSZY
PUSTE STRONY I ŚLADY TUSZU NA PLACACH
TYSIĄCE KLATEK, KRZYKÓW, NADZIEI, I —

uśmiechasz się, kręcisz głową, kierujesz obiektyw w jej stronę.

— Nie, żadnego chowania się — ganisz ją, ale twoim słowom brak jadu, przepełnione są śmiechem, którego z całych sił starasz się nie wypuścić. W jej towarzystwie zawsze się śmiejesz — rozpiera cię radość o mocy tysiąca słońc, ogrzewająca twoją śnieżną rzeczywistość, i podsycająca płomień nadziei. — Nigdzie tego nie opublikuję, przysięgam.

Chcesz zapamiętać ten moment —

Błyszczące na czerwono niebo, słońce powoli chowające się za horyzont, jej pełne spokoju oczy — pełne spokoju, który odnajduje w przestrzeni dzielącej wasze palce, ramiona, łydki...

POWIEW JESIENNEGO WIATRU
DŹWIĘK MIGAWKI
moment zapętlony na wieczność w czterech ścianach aparatu

ŚWIAT SKĄPANY JEST W CZERWIENI —

i zamykasz tę czerwień głęboko w swojej istności,
za kratami swoich żeber,
kolejne trofeum w kolekcji chwil, wspomnień i

momentów, które przeminęły zbyt szybko.

za swoje mocne strony uważa kreatywność i skrupulatność, jego entuzjazm i zaangażowanie są zaraźliwe, a zdolności interpersonalne sprawiają, że z łatwością odnajduje się w nowym otoczeniu ⋅•⋅⊰∙ zdecydowanie brak mu cierpliwości, bardzo długo trzyma urazę, bywa mściwy i impulsywny ⋅•⋅⊰∙ najczęściej można go spotkać na tarasie widokowym, wieży valeriusa oraz w stajni, gdzie odwiedza jedyne dwa konie, którym ufa ⋅•⋅⊰∙ w wolnym czasie nagrywa, robi zdjęcia i zawraca głowę swojej ulubionej osobie ⋅•⋅⊰∙ poza filmem i sztukami walki, zainteresowania zmienia w tempie rekordowym — w ostatnim czasie zaczął uczyć się szydełkowania, miesiąc wcześniej tworzył zielnik z roślinami znalezionymi w lesie valmont ⋅•⋅⊰∙ codziennie wieczorem robi zdjęcie zachodu słońca ⋅•⋅⊰∙ ma słabość do gorącej czekolady z piankami ⋅•⋅⊰∙ wciąż boi się koni, chociaż już nie tak mocno, jak kiedyś; nie przepada też za pająkami

Dzień dobry! Na wizerunku Damian Hardung, cała reszta mojego autorstwa. Lance to dobry chłopak i chętnie znalazłabym mu jakichś przyjaciół i może jakiś przeszły związek lub dwa? Lance nie dyskryminuje, więc i panowie, i panie są mile widziani. ;) Zawsze sobie powtarzam, że na grupowce już nie wrócę, i zawsze wygrywa sentyment. Zobaczymy, co mi z tego wyjdzie tym razem. ;) Kontakt do mnie: boromir.is.my.boyfriend@gmail.com

[K] Luca van Dalen-Moore

GŁÓWNA POWIĄZANIA CHARAKTER HISTORIA

Luca van Dalen-Moore In a world of algorithms and aesthetics, I choose both

40% ENTP [„Dyskutant”], 60% ENFP [„Działacz”] ● ósmy rok maestry years na profilu naukowo-technologicznym z lekko indywidualnym planem nauczania ● miłośnik historii sztuki ● pupil grona profesorów i personelu ● debiut na New York Bridal Fashion Week w wieku 21 lat – z kolekcją inspirowaną mechaniką zegarków i renesansowymi sylwetkami ● jego suknie były wystawiane w MoMA – w ramach ekspozycji „Soft Futures: When Fabric Thinks” ● osobisty rekord: zaprojektowanie sukni ślubnej z ponad 300 ruchomymi elementami, która zmieniała kształt w trakcie ceremonii – "z marszczonego snu w geometryczną rzeźbę" ● miniaturowe roboty do haftowania własnego autorstwa, które odwzorowują ruch ręki ludzkiej – jeden z projektów zdobył nagrodę MIT Media Lab ● poważany artykuł w Science Robotics pt. „Emotional Textiles: Soft Computing Meets Soft Tulle” – który stał się viralem na Twitterze i w środowisku fashion nerds ● przeprowadzenie TED Talk zatytułowanego: „Couture Circuits: Where Code Meets Chiffon”, który miał 2,4 miliona wyświetleń w pierwszym miesiącu istnienia ● autorstwo manifestu „Transcendentalna moda cyborgiczna”, który jest cytowany na zajęciach z futurologii i filozofii postmodernizmu ● definitywny brak uznania kompromisów między pięknem a funkcjonalnością – dlatego każdy jego projekt ma zarówno tren, jak i... port ładowania USB-C ● niepowiązany ze skandalem z 94' ● skandaliczne wyścigi samochodowe na opuszczonych lotniskach

ODAUTORSKO

Niespodzianka, w której się zakochałam. W Powiązaniach cytaty z My City - G Herbo, 24kGoldn, Kane Brown i Chase Atlantic - Moonlight. Zachęcam do przejechania się myszką po obrazkach ze wspomnianej podstrony, żeby więcej się wyświetliło :D kody zostały wzięte ze starożytnej bazy AC, trochę mojego syfu i Necromancer. Zdjęcia kolekcji należą do The Atelier Couture ‘Shakespeare in Love’, Bridal Couture Collection. Świetnie się z nim bawiłam, teraz Wasza kolej!

[K] Gennaro Parente

Gennaro Parente

Genna — urodzony 16 lutego 2004 w Neapolu — Włoch z tureckimi korzeniami — język włoski naznaczony akcentem i językiem sycylijskim — syn śpiewaczki operowej i niegdysiejszej pierwszej sopranistki Teatro Massimo, Giovanny Parente oraz powszechnie uznanego za nieznanego ojca — wychowywany na Sycylii przez ciotkę dziennikarkę, Robertę oraz babcię Felicię — IV rok na poziomie Specialization Years — ścieżka specjalizacyjna: profil artystyczno-humanistyczny — uczęszcza na zajęcia dodatkowe z eksperymentalnych technik malarskich — poza angielskim uczy się języka francuskiego i arabskiego — ulubionym przedmiotem są sztuki wizualne oraz psychologia twórczości — nie przepada za kompozycją i teorią muzyki — z początku uznany za outsidera i niechętnie zapraszany do większego grona, z czasem zyskał (nie nazbyt entuzjastyczną) akceptację społeczności — dobry student, w pierwszych latach bazujący głównie na swojej wiedzy ogólnej, co pozwoliło mu na utrzymanie dobrych ocen; aktualnie dużo chętniej przychodzący na zajęcia, zabierając głos i udzielając się w dyskusjach — z dużym szacunkiem do artystów nauczających w uczelni — członek klubu Luminis

Między zimnymi murami akademii, do której zostałeś wysłany wbrew własnym założeniom na przyszłość, odnajdujesz się marnie. Brakuje ci słońca południowych Włoch, promyków przebijających się przez liście drzewek uginających się pod ciężarem pomarańczy, gdy wyciągnięty na trawie przyjmowałeś uśmiechałeś do nieba nad sobą z wdzięcznością za dobrą pogodę. Brakuje ci białych domów ścisniętych jeden przy drugim, okrzyków w gwarze dobiegających z pobliskiego ryneczku oraz kłótni o najmniejsze bzdury między dwoma staruszkami w kawiarni, a najbardziej tej powszechnej otwartości i pasty twojej nonny.

Gubisz się między fałszywymi uśmiechami i wyuczoną uprzejmością, bo dla ciebie są one stanem nienaturalnym. Konwenanse tego świata bardzo długo próbowały wtłoczyć cię w określoną formę, ciebie i twój zbyt szeroki uśmiech, niedomyte smugi farby pozostające na policzku, przekrzywiony krawat i nieułożone włosy. Nie ugiąłeś się łatwo. Pozornie zająłeś miejsce należne ci wśród tych wszystkich córek i synów osobistości z całej Europy, ale pogodziłeś się z myślą, że nigdy nie będzie ono dla ciebie dostatecznie komfortowe.

Sprowadzanie twojego jestestwa do kariery matki drażni cię, bo poza piegami usypanymi na twoich policzkach i nosie oraz miłości do sztuki, nie łączy was wiele. Nigdy nie czuła się osobą zaangażowaną w twoje wychowanie, nie okazując zainteresowania twoim pasjom ani planom, decydując za ciebie o edukacji, aby poddać cię wreszcie koniecznej dyscyplinie, którą sama niegdyś nałożyła na siebie, żeby stanąć na deskach największych teatrów i filharmonii. Wbrew temu, że uważa cię za lekkoducha, doskonale wiesz, że nic nie przychodzi łatwo, zwłaszcza w świecie sztuki.

Zapach farb olejnych przeżarł się przez twoje ubrania. Określa cię nie nazwisko matki — tylko plamy koloru położone jedna obok drugiej, pejzaż współczesnego człowieka naszkicowany twoją ręką.

W ciepłe dni przesiaduje ze szkicownikiem w ogrodach wokół akademii lub w pobliżu wieży Valeriusa. W pozostałe — najchętniej spędza czas w bibliotece i w pracowni artystycznej, oddając się swojej największej pasji, czyli malarstwu. Najczęściej korzysta z farb olejnych lub techniki kolażowej w odtwarzaniu surrealistycznych wizji. Poza sztukami wizualnymi, uwielbia słuchać muzyki (zwłaszcza alternatywnej). Czasami wtyka nos między strony książki i nie widać go przez najbliższą godzinę. Rozpoznać go łatwo po włoskich przekleństwach rzucanych między kolejnymi zdaniami, gdy jest zdenerwowany. Zawsze mierzwi loki na swojej głowie, gdy nie wie, co zrobić z dłońmi. Każdego dnia musi wypić dwie kawy, chociaż ta z Valmont jest jego zdaniem paskudna. Obawia się wyłącznie utraty swojej tożsamości.

Mimo cynizmu jaki cechuje jego stosunek do większości społeczności uczniowskiej Valmont, pewien rodzaj uroku bijący z niego przyciąga do niego — dziewczęta, ale i młodzieńców. Niezależnie, co składa się na ten typ charyzmy, pozwala czuć się przy nim swobodniej. Gennaro jest bystry, wie co mówić i jak zachowywać się, aby osiągnąć swój cel, gdy prawdziwie mu na nim zależy. Nie jest tak gruboskórny, jak chciałby w to wierzyć — jego emocje wylewają się z niego za każdym razem, gdy coś nie idzie po jego myśli. Niełatwo przychodzi mu zachowanie pokerowej twarzy. Impulsywna natura zdradza więcej niż sam chciałby ujawnić.

Zniszczył obraz starszego kolegi, który upokorzył go na oczach wszystkich, ale nigdy się do tego nie przyznał. Nie miał związku ze skandalem z 1994 roku. Mówią, że ugania się tylko za starszymi mężczyznami — widziano go podczas jednych wakacji z francuskim reżyserem, kręcąc się wokół niego całe tygodnie. Mówią, że jego ojciec musi być kimś ważnym na Bliskim Wschodzie, ale jego rodzina nigdy zaakceptowałaby naczelnej femme fatale włoskiej opery. Mówią, że jego eseje pisane po angielsku są zbyt dobrze napisane, by były jego autorstwa. Tylko kto mógłby je za niego pisać?

witam, tutaj mój loverboy from palermo written by luca guadagnino
kontakt: zasmucony.melepeta@gmail.com ; wizerunek: cristiano palmierini

[K] Lennart Kragh-Müller

Lennart Kragh-Müller

21 lat (6 czerwca 2004, Kopenhaga) • Duńczyk • szósty rok na profilu polityczno-społecznym • Concordia • dresażysta • oceny ma bardzo dobre i stopnie są dla niego ważne • ulubione przedmioty: międzynarodowe stosunki i dyplomacja oraz psychologia społeczna i manipulacja opinią publiczną • najbardziej znużony bezpieczeństwem narodowym i wywiadem • zajęcia dodatkowe: debaty oksfordzkie i argumentacja logiczna • pokój 107 • największym sekretem pozostaje wiedza o faktycznym powodzie samobójstwa jednego z duńskich, konserwatywnych polityków i najpewniej zabierze ją ze sobą do grobu • powiązany z dawnym skandalem

Kiedy twoi rodzice to Eske Müller i Aslaug Kragh, którzy jednogłośnie nadają ci dwuczłonowe nazwisko w imię idei łączenia tradycji i tożsamości obu rodzin, to wiesz, że poprzeczka zawieszona jest na tyle wysoko, że trzeba będzie do niej nie tylko doskakiwać, ale się na jej powierzchnię wciągać. Każde potknięcie, gdy rysujesz się jako złote i wyczekiwane dziecko, szybko zostanie odnotowane i skomentowane. Rodzina od strony ojca od pokoleń związana jest ze światem polityki. Zawsze jej członkowie migrowali między poglądami Socialdemokratiet, która w kraju jest jedną z najstarszych i najważniejszych partii, stawiającej nacisk na państwo opiekuńcze, redystrybucję jego bogactwa oraz ochronę pracowników, a Venstre — opowiadającą się znacząco za siłą wolnego rynku, przedsiębiorczością mieszkańców i mniejszą ingerencję państwa. Cóż za ulga, że powiedzenie, że bliżej ci do tych drugich nie spotka się z ostrożnymi, oceniającymi spojrzeniami czy nie zostanie odebrane jako zaproszenie do burzliwej polemiki. Wychowanie w rodzinie polityków wręczyło ci nie tylko zręczną żonglerkę słowną, poczucie wpływu na otoczenie, ale również skłonność do rozmijania się z prawdą, gdy nie chce ci się z kimś rozmawiać. Manipulacja to coś, do czego się skłaniasz tylko, jeśli masz konkretny cel. W rodzinie matki przeważają natomiast konstruktorzy i inżynierowie, a ona sama jako pierwsza przetarła szlak jako architektka. Ona sama zasłynęła jako współzałożycielka firmy Kragh & Aabye Arkitekter i zdobyła uznanie dzięki projektom komercyjnym, mieszkalnym i instytucjonalnym. Prace jego matki wyróżnia jednak przyjazność dla środowiska, a i niekiedy nowatorskie kształty łączące unikalne rozwiązania technologiczne z podkreślaniem piękna naturalnych krajobrazów. Starano się zgodnie z podejściem oddzielania życia prywatnego od bycia osobami publicznymi, ale przy specyfice obu rodzin w praktyce osiągnięcie tej normalności było niedoścignionym ideałem. Od czwartego roku życia miałeś styczność najpierw z kucykami pod bacznym okiem swojego instruktora — w końcu nikt nie chciałby, aby cokolwiek stało się dziecku uznanego już polityka i tym samym ściągnąć uwagę medialną na kopenhaski obiekt przynależący do Dansk Ride Forbund. Twoja przynależność do DRF zaczęła się gdy skończyłeś sześć lat, a na koncie pojawił się pierwszy egzamin Rideprøve 1 i odznaki jeździeckie (tzw. ryttermærke). Od siódmego zaczynałeś bardzo regularną jazdę z próbowaniem wszystkiego po kolei: jazdy stępem i kłusem, podstaw dresażu, skoków przez przeszkody (w stopniu ograniczonym), by rok później brać udział w dziecięcych zawodach lokalnych. Miłość do dresażu zaczęła kiełkować u ciebie powoli, aż stała się nieodłącznym elementem codzienności, gdy w wieku od jedenastu do czternastu lat zacząłeś ją rozwijać, włącznie z zawiązywaniem więzi z Månestøv, co nauczyło cię wyjątkowej wrażliwości na obecność zwierząt w swoim otoczeniu. To jazda konno, a także bagaż dziedzictwa obu rodzin wykreował u ciebie nadmierny perfekcjonizm, przywiązanie do detali, nawet to w zachowaniu innych. W twojej ukochanej Danii dresaż cieszy się uznaniem zarówno jako sport, jak i forma sztuki, gdzie każdy element ruchu podlega szczegółowej ocenie, dlatego przynależąc do szkolnego klubu, poniekąd reprezentujesz swój kraj. Warto również nadmienić, że w murach Valmont pojawiali się już przedstawiciele obu twoich rodzin, zawsze sentymentalnie wypowiadając się o spędzonych tu latach, przez co zgodnie uznano, że to czas na ciebie — dwuczłonowe nazwisko i zobowiązania rodowe w końcu do czegoś zobowiązują, tak jak i osiągnięcia w turniejach dresażowych na poziomie regionalnym, krajowym oraz międzynarodowym. Podejrzewa się, że któraś z części jego rodziny była zaangażowana w skandal z 1994, a druga z nich brała czynny udział w maskowaniu tego. Na temat samego Lennarta pojawiło się wiele plotek dotyczących zarówno tego, że posiada informacje na temat tamtejszych zdarzeń, tylko nie może tego ujawnić przez poufną umowę z akademią, jak i tego, że tak naprawdę przez konflikt wewnętrzny porzuci na rzecz sportu polityczne aspiracje.

✉ cold.air.at.night@gmail.com

[K] Sierra Leone

My heart is a cathedral. 

Widows, ghosts and lovers sit and sing in the dark, arched marrow of me.

 

Sierra Leone

Jest jak kot — porusza się z gracją, zawsze chadza własnymi ścieżkami i nie pozwala sobie niczego narzucać. To prawdziwa indywidualistka z wyrobionym zdaniem na niemal każdy temat. Codziennie czyta i śledzi wiadomości, potrafiąc oddzielić każdą przekłamaną informacje od tej wiarygodnej. Z przyjemnością zaznajamia z wszelkimi ważnymi informacjami, zawsze sprawdzając ich źródło. Lubi być dobrze poinformowana, bo jak powszechnie wiadomo informacja to władza. Nigdy nie zdarzyło jej się podążać za tłumem, zdecydowanie woli, kiedy ów tłum podąża za jej melodyjnym i cichym głosem. Uwielbia naginać innych do swojej woli. Lubuje się w  psychologicznych gierkach, lubi zgłębiać tajniki ludzkiej psychiki a im bardziej trudny jest jej cel, tym bardziej pragnie mieć nad nim kontrole. Jest nieugięta i być może dlatego zawsze zdobywa to, co sobie wcześniej założyła. Niewątpliwie ma talent do kierowania tłumem i niekiedy lubi nawet go podburzać, co jej prywatnie sprawia pewną satysfakcję. 

Cechuje ją spokój i cierpliwość — nerwy ma niemal ze stali a wyprowadzenie jej z równowagi graniczy z cudem, przynajmniej w dyskusji nie pozwala by emocje wyprowadziły ją na manowce, w życiu prywatnym jest nieco inaczej, tam zdarza jej się działać bardziej impulsywnie. Jest dumna i wyniosła, a każdy jej ruch wypełniony jest gracją i niewymuszoną elegancją. Przychodzi jej to zupełnie naturalnie, zupełnie jakby miała to zakodowane w genach. Porusza się z lekkością, lawirując wśród innych uczniów, zawsze idealnie wyprostowana i z głową noszoną wysoko, zawsze w idealnie wyprasowanym stroju i z idealnie ułożonymi włosami, roztacza wokół siebie aurę tajemnicy. Niewiele bowiem mówi o samej sobie, pieczołowicie strzegąc swoich sekretów.

Jej chłodne oczy o czekoladowej barwie obserwują wszystko i wszystkich. Zdecydowanie jest typem sprytnej obserwatorki, szybko wyciągającej wnioski na temat innych. Nie chodzi z głową w chmurach i nie śni na jawie. Jeśli czegoś pragnie, to nie brak jej odwagi by po to sięgnąć. Stara się brać świat raczej na chłodno, nie chcąc by złośliwe podszepty serca, które potrafią być zdradliwe miały nad nią władze. Nie pozwala by uczucia przysłoniły jej trzeźwy osąd sytuacji i w swoich działaniach zawsze stara się być sprawiedliwa. Czasami jednak, gdy zalewa ją fala pewnych uczuć, rozum chowa się gdzieś za pragnieniem, namiętnością i obsesją, którą nosi głęboko w sobie. 

Nie należy do naiwnych duszyczek; przeciwnie, jest nieufna i bywa podejrzliwa w stosunku do innych. Wie bowiem, że świat potrafi być okrutny a za pięknym uśmiechem może czaić się potwór. Nie wierzy więc słodkim słówkom czy pustym zapewnieniom. Sama bowiem jest intrygantką i gra wyłącznie na korzyść swoją i swoich bliskich. 

Tajemnica: Jej prawdziwa matka zmarła zaraz po jej narodzinach, nie była to żona jej ojca, a służąca w ich rodzinnej posiadłości w Paryżu.

Plotka: Ma obsesje na punkcie jednego z wykładowców.

Jest powiązana ze skandalem.

Sierra Alicia Leone — 7 marca 2004, Francja, Paryż — córka premiera Francji & właścicielki fundacji — należy do rodziny polityczno-prawniczej o nieskalanej reputacji — najmłodsza z trójki rodzeństwa, oczko w głowie ojca — jej starsi bracia odnoszą znaczące sukcesy w świecie polityki — głodna wiedzy, żądna władzy, manipulantka i intrygantka, która umie owinąć sobie wokół palca niemal każdego — świadoma swoich atutów kusicielka i nęcicielka — niezdrowy pociąg do starszych mężczyzn — poliglotka, mówi w sześciu językach: francuskim, angielskim, hiszpańskim, włoskim, rosyjskim i japońskim — wyraźnie wyróżniające się zdolności przywódcze — pilna uczennica osiągająca wysokie wyniki i dla której nauka jest prawdziwą przyjemnością — szósty rok na profilu polityczno-społecznym na etapie Specialization Years — członkini elitarnego klubu Concordia — rezydencja czarna, pokój 105 — jej ulubiony przedmiot to psychologia społeczna i manipulacja opinią publiczną — dodatkowo uczęszcza na zajęcia z socjotechniki — wiedza jest dla niej znacznie cenniejsza niż pieniądze, a wyselekcjonowane informacje mają dużą wartość, ona zaś wie, jak je pozyskać — ma haka niemal na każdego.

18+

✉️wladczyniczasuiprzestrzeni@gmail.com

[K] Delilah Flores Sullivan

Delilah Flores Sullivan Sometimes, the greatest strength lies in gentleness

12.07.1995 ● profesor technik graficznych ● prowadzenie zajęć dodatkowych z tańca współczesnego ● ISTJ ● bękart jednego z irlandzkich rodów i ikonicznej magnatki finansowej ● uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego (ACL) w kolanie po gwałtownym skoku ● nigdy nie rozpoczęta kariera baletowa zaraz po ukończeniu Juilliard ● główne role w większości szkolnych przedstawień w tym Clara z Dziadka do Orzechów ● przyspieszony kurs graficzny w New York Academy of Art zaraz po Juilliard ● dla grona profesorów i personelu przypomina słońce w trakcie zaćmienia ● niepowiązana w żaden sposób ze skandalem z 94' ● fryzyjski ogier Cathal ● stado kotów różnych ras w willi pełnej służby, którą kazał wybudować ojciec w miasteczku nieopodal Valmont jako prezent urodzinowy zamiast zamków w Irlandii przypisanych na rodowite, młodsze siostry (wygnanie) ● niegdyś dźwięki fortepianu tańczyły, teraz czasami po oficjalnych zajęciach w Sali Muzycznej kroczą szeptem po cieniu wspomnień ● Las Valmont rozkochał w sobie nową nimfę ● Cigarettes After Sex (i nie tylko) jako kolekcja płyt winylowych we wszystkich odcieniach zmieszanych bieli i szarości ● zamiast wędrować do Kawiarni La Petite Pause, znacznie częściej Delilah gości wybrańców u siebie z prawdziwie procentowym Irish Latte udekorowanym bitą śmietaną ● do kawy obowiązkowo Irish Butter Fudge do bólu przypominające polskie krówki, są za to bardziej kruche i lekko ziarniste; w smaku są nadzwyczaj maślane i delikatnie karmelowe ● Atelier Willi z obrazami, których nigdy nie widziano na wystawach ● większość gości willi kończy jako bohaterowie wysublimowanych aktów ● niepokojące szkicowniki pełne istot, których tak naprawdę nie ma ● dosłownie nikt nie wierzy w jej staropanieństwo

"W balecie nie chodzi o to, by pokazać kroki, ale by opowiedzieć historię."

Malarstwo w ruchu, perfekcja muzyki ucieleśnionej. Ceną za przekraczanie granic fizyczności ludzkiego ciała jest niewyobrażalny ból, który maskuje się cudownym uśmiechem... Jest to pierwsza rzecz, jakiej uczy się przed jakimikolwiek ruchami. Zdobywanie odwagi i odporności zostało dawno temu wpisane, acz nie spisane, jako oczywiste. Za wszelką cenę. Zapomnienie więc bywa najczęstszą chorobą, a konsekwencje bywają nie tylko druzgoczące, ale niezwykle często również ostateczne. Banalnie łatwo jest skreślić przyszłość w imię tej jednej roli, to znaczy oczywiście głównej roli, której zawsze wymagają rodzice płacący kolosalne sumy za edukację w elitarnej szkole. Ci sami ludzie nie mają jednak często pojęcia, cóż też takie wywieranie presji na potomka może spowodować w środowisku tak toksycznym, jak to. Zerwany później kontrakt bolał bardziej niż operacja i roczna rehabilitacja po części feralnego występu. Kurtyna po raz ostatni się przed nią pojawiła, lecz nie jako triumfatorce wśród oklasków na stojąco, ale aby zasłonić porażkę. Koszmar, nawiedzający ją zarówno w snach, jak i na jawie. Tancerze umierają dwa razy, a pierwsza śmierć Delilah odbiła się na niej bardziej dotkliwie, niż kiedykolwiek przyznałaby to na głos.

„Tworzenie grafiki to balansowanie między sztuką a funkcjonalnością.”

Lata studenckie minęły pannie Flores Sullivan jak monotonny sen, z którego obudziła się, dopiero kiedy lokaj otworzył przed nią po raz pierwszy dwuskrzydłowe wrota od rezydencji godnej księżnej. Niezliczone (choć może bardziej niepoliczone?) biennale oraz wystawy własnych prac pamiętała jak przez mgłę. Dyplomy, które z udawaną dumą trzymała przed mikrofonem i kamerami, zostały potem zaszufladkowane w prywatnych archiwach tego samego budynku, w którym miała teraz spędzić resztę zimy swojego życia.

Sztuka kwitnie tam, gdzie jest zrozumienie i wsparcie.

Obecnie Delilah niezwykle taktownie podchodzi do swoich obowiązków. Poprzez głęboki szacunek do struktury i tradycji, prowadzenie zajęć jest dla tej filigranowej, niskiej kobiety jak płynięcie zgodnie z nurtem rzeki. Genetyczny kaprys wykrzywił proces starzenia się na korzyść właścicielki, więc przypominanie jednego ze studentów i częste pomyłki stały się codziennością, na które reakcja wybornie słodkiego chichotu zaczęła przypominać uroczą pozytywkę. Mając świadomość na brak możliwości odwilżu rzeczywistości, słynna na cały Valmont Ciocia Delsgin zawsze popycha swoich podopiecznych do odkrywania nowości, wręcz nigdy niepowielania utartych już szlaków. Z wielką przykrością taka profesor przyjęłaby wiadomość, iż ktokolwiek po jej naukach mógłby posiłkować się pazernym kopiarstwem czy służalczym popełnianiem grzechów artystycznych w imię sławy lub pieniędzy. Z niektórymi z tych wspaniałych ludzi Ciocia nadal utrzymuje kontakt, często bywa na ich wystawach, żeby wspierać kolejne kroki w budowaniu artystycznych karier nie tylko swoją obecnością, ale także radami, którymi sypie nie raz jak z rękawa. Pomimo jednak emanowania ciepłem oraz pozytywną energią, którą skutecznie Delilah przenosi na swoje otoczenie, nigdy już więcej te szaro błękitne oczy nie rozjarzyły się niczym gwiazdy.

Prawdziwy przyjaciel artysty to ten, kto widzi wartość w jego dziełach, zanim zobaczy ją świat.

ODAUTORSKO

Witamy się z Delilah i rzucamy kością wątkową dla wszystkich zainteresowanych! Kolorowy cytat pochodzi z Jeziora Łabędziego. Pierwszy z cytatów w środkowym segmencie należy do jedynego w swoim rodzaju George Balanchine'a, drugi do papa LOGO; wielkiego Paula Randa. Stworzenie tej karty zajęło mi trochę więcej czasu ze względu na potrzebny dodatkowy research, ale też dużo emocji. Nie musicie mieć dla niej litości, to ja jej tutaj bardziej potrzebuje ☕︎

[KP] Morrigan Ó Dubhuir

Morrigan Ó Dubhuir

30 X 1991, An Daingean w hrabstwie Kerry, Irlandia • wykładowczyni historii sztuki i analizy dzieł • podwójny doktorat w dziedzinach literaturoznawstwa i historii sztuki uzyskany na Oxfordzie • specjalistka w zakresie wczesnonowożytnej literatury angielskiej i irlandzkiej • tłumaczka • biegle posługuje się językami: angielskim irlandzkim, włoskim, francuskim, niemieckim, rosyjskim, łacińskim • pierwsza córka wielokrotnie nagradzanej astrofizyczki i profesora mediewistyki • była uczennica Valmont Academy, do której powróciła w roli nauczycielki dwa lata temu • wcześniej wykładała na Uniwersytecie Oksfordzkim • rozwódka; jej mężem był profesor historii języka z Cambridge, Dominic Ruthenford • od czasów wyprowadzki z Irlandii nie utrzymuje kontaktów z rodziną • powiązania • what art thou, Faustus, but a man condemned to die?

Jej pierwszym wspomnieniem jest ciężki zapach starych ksiąg, które ojciec przetrzymywał w ogromnej bibliotece. Wpełzała pod dębowe biurko, samotna i bezpieczna, i opuszkami palców gładziła chłodne, lakierowane drewno. Kiedy podrosła na tyle, by samodzielnie dźwigać ciężkie tomiszcza, zaczęła się w nich zaczytywać. Opasłe kroniki wzbudzały jej zaciekawienie, wkrótce jednak historia musiała ustąpić miejsca literaturze pięknej.

Podejmowała naukę kolejnych języków tylko po to, żeby móc czytać Ronsarda, Ariosta i Goethego w oryginale. Fascynowały ją pieśni Katullusa i listy Erazma z Rotterdamu; uwielbiała sposób, w jaki sonety Szekspira ześlizgiwały się z jej języka, gdy czytała je na głos. Analizowała, interpretowała, rozumiała, a rozumienie sprawiało jej przyjemność większą, niż wszystko inne.

Gdyby tylko mogła, zostałaby Faustem XXI wieku i oddała duszę za wiedzę. Zamiast tego – rzuciła się w wir pracy naukowej, zdobywania kolejnych tytułów, pisania książek i tworzenia tłumaczeń. Czasy nauki w Akademii Valmont wspomina tylko pod względem nowych możliwości, jakie zdobyła dzięki wykwalifikowanym, zaangażowanym nauczycielom. Resztę przemilcza. Ci z profesorów, którzy pamiętają ją z dawnych czasów, mówią, że kiedyś częściej się śmiała… Że kiedyś wydawała się odważniejsza.

Nie przepada za small talkiem i obłudą, męczą ją społeczne konwenanse. Niezadowolenie wyraża wprost, podobnie jak satysfakcję – jest sprawiedliwą nauczycielką, choć wymagającą i nierzadko surową. Może wydawać się oschła, zobojętniała, jednakże jej oczy błyszczą, gdy ma szansę na dzielenie się z innymi tym, co ją fascynuje. Ceni dobre poczucie humoru i pewność siebie, natomiast pogardza arogancją, którą często uważa za nieuzasadnioną. Nie toleruje lenistwa, ale wyraźnie nagradza zaangażowanie. Trudno wprawić ją w zachwyt, ale mimo wszystko jeszcze trudniej przychodzi wyprowadzenie jej z równowagi.

Pachnie różami, papierem i papierosowym dymem. Mówi niskim, nieco ochrypłym głosem, którego nigdy nie podnosi. Czasami drżą jej dłonie. Na serdecznym palcu lewej ręki zawsze nosi złoty pierścionek z rubinem, a kolory jej ubrań nie wykraczają poza gamę ciemnych barw. Choć zawsze jest starannie pomalowana, pod jej oczami można zauważyć wyraźne cienie – plotki głoszą, że cierpi na bezsenność. Niektórzy podobno widywali ją w środku nocy – całkiem sama wchodziła do wieży Valeriusa, która opuszczała dopiero nad ranem. Inni przysięgają, że była w czyimś towarzystwie. Czyim? Tego nie wiadomo.

inteligencja, cierpliwość, spostrzegawczość, elastyczność • trudność w ukrywaniu emocji, ironiczność, upartość, unikanie odpowiedzialności • niepowiązana z dawnym skandalem Akademii • często przebywa w akademickiej bibliotece • kiedy jest zirytowana lub zestresowana, przerzuca się na swój ojczysty język, jakim jest irlandzki • przez jakiś czas była uzależniona od kawy, dlatego teraz stara się pić wyłącznie herbatę — nieszczególnie jej to wychodzi • boi się krwi, choć nikomu o tym nie mówi • po godzinach pracy często po prostu wraca do domu i relaksuje się przy książce lub filmie, jednakże czasem można ją spotkać w tych mniej znanych kawiarniach • rozwiodła się z mężem z powodu odmiennych perspektyw na ich wspólne życie • tak naprawdę skurwysyn po kryjomu faszerował ją lormetazepamemWitamy się z Morrigan. :) Trochę w życiu przeszła, więc przydadzą się jej przyjaciele, miłości, może jacyś wrogowie — tym razem tacy, z którymi nie wzięła ślubu... Zapraszamy serdecznie! Pod kartą mogą pojawić się treści przeznaczone dla osób powyżej osiemnastego roku życia.

Sponsorzy karty: Eva Green, Hozier, Christopher Marlowe.