[K] Deborah Steinbeck

Deborah Steinbeck

Debbie — dziewiętnaście lat — urodzona 17 lutego 2002 roku w Los Angeles — Amerykanka o austriackim pochodzeniu — czwarty rok na profilu polityczno-społecznym — poza angielskim biegle posługuje się hiszpańskim — języki wybrane w Akademii to angielski, niemiecki, francuski — elitarny klub Noctis — pierwsza szpadzistka w szkolnej drużynie — stara się utrzymywać dobre oceny z każdego przedmiotu, chociaż twierdzi, że jej na nich nie zależy — ucieka od roli typowej Queen Bee, bo nie interesuje jej przyjaźnienie się z side kickerami — jej ulubionymi przedmiotami są zarządzanie mediami i PR oraz psychologia społeczna i manipulacja opinią publiczną — nie przepada za algebrą oraz ekonomią i zarządzaniem kryzysowym, ale stara się nie odstawać na tle grupy — w wolnej chwili bierze udział w szkolnych debatach oksfordzkich — wie, kto próbował zrujnować życie aktorce związanej z jej ojcem i chciała zabrać w tej sprawie głos, ale została skutecznie uciszona — niepowiązana z dawnym skandalem Akademii — podobno ma mieć zaaranżowane małżeństwo z jakimś potentatem wielkiego konglomeratu medialnego — niektórzy twierdzą, że miała być modelką, ale gdy jej ojciec o tym usłyszał, wysłał ją do tej szkoły, żeby jak najszybciej te pomysły wybić jej z głowy

Zawsze spoglądano na nią z pewną rezerwą, wyłącznie przez pryzmat ojca-reżysera oraz matki-aktorki wypromowanej przez swojego męża — historia niczym ta Federico Felliniego oraz Giulietty Masiny. Była tylko córką, cennym nazwiskiem, koleżanką od której można dowiedzieć się czegoś interesującego, mającą fajny dom i najlepsze imprezy urodzinowe. Optyka pozostawała niezmienna przez cały okres jej edukacji, stąd szybko nauczyła się, że zasada ograniczonego zaufania znajduje zastosowanie także w przyjaźni, ponieważ gdy tylko zdołała uwierzyć w czyjeś czyste intencje, obracało się to przeciwko niej. Przyszedł czas, gdy zrozumiała, że najbliższą jej przyjaciółką może być tylko jej siostra, a błędne założenia na jej temat oraz nadmierne zainteresowanie — wykorzystać w dobry sposób.

Przemysł rozrywkowy interesował ją jako zjawisko. Lubiła zaglądać za kulisy, słuchać plotek, pogłosek. Dowiadywać się, kim są ci wszyscy ludzie w rzeczywistości i jaką twarz pokazują, gdy światła reflektorów nie są skierowane na nich. Początkowo zaskakiwało ją jak niektórzy z nich idealnie udawali ludzi wzbudzających sympatię, skrywając pod tą maską paskudny, obrzydliwy charakter. Po tych amatorskich obserwacjach wiedziała, kto lubił grać w swoistą grę, uwodzić kamery, oszukiwać swoim urokiem, a kto pozostawał szczery, mówiąc prawdę i bez kompleksów odkrywając się przed obserwatorami, widzami, słuchaczami. Nie widziała zatem swojej roli jako pierwszy plan, najbardziej wystawiony na ataki. Chciała stać tuż za nim, podszeptywać frazesy ładnie wyglądające jako tytuł artykułu, mówiąc ładniej — dbać o wizerunek.

Jej małomówność interpretują jako nieśmiałość. Dziwią się zatem jak dziewczyna o takiej urodzie i takich możliwościach ciągle trzyma się z boku. Co zatem ma zrobić przeciętny człowiek, skoro nawet takie warunki nie pozwalają na utrzymanie wysokiej pewności siebie? Ona jednak zna swoją wartość lepiej niż ktokolwiek, dlatego swój czas poświęca tylko wystarczająco interesującym osobom. Nie pociąga ją granie głównej bohaterki w serialu Valmont Academy. Udaje niezainteresowaną, by potem wysłuchać od najlepiej poinformowanej osoby, jakie afery mają miejsce na profilu artystyczno-humanistycznym. Siedzi z nosem w książce, ale po chwili jej oczy pojawiają się nad górną krawędzią okładki lekko zmrużone.

Deborah Steinbeck dobrze wie, że często to bohater o szarej moralności jest tym najbardziej interesującym.

Uwielbia styl vintage oraz stare kino, na tapecie jej telefonu ma Annę Karinę, a w słuchawkach najczęściej The Beatles. Często widywana w ogrodach wokół Akademii, z książką bądź zwyczajnie spacerującą ze słuchawkami w uszach. Gdy potrzebuje spokoju, skrywa się w bibliotece, podobno ma się wtedy uczyć (wcale nie podsłuchuje). Dużo czasu z rana poświęca na jogging dla utrzymania formy, a także na treningi szpady, stąd niczym dziwnym jest spotkanie jej na obiektach sportowych. Siedząc w kawiarni przegląda Pinteresta lub Letterboxd, szukając sobie filmu na ten wieczór – ma ich obejrzanych przeszło tysiąc. Kiedyś pisywała recenzje na swojego anonimowego Twittera, teraz media społecznościowe nie bawią już jej tak bardzo. Często wzdycha. Łatwo ją znudzić, wtedy zaczyna bawić się elementami swojej garderoby — wtedy wiadomo, że trzeba zmienić temat. Jej największą obawą jest życie, które nie będzie ani trochę interesujące.

Jest bardzo dobrą obserwatorką, nie potrzebuje dużo, aby dostrzec detale i połączyć ze sobą fakty. Potrafi mówić to, co inni chcieliby od niej usłyszeć, aby zapewnić sobie minimum spokoju i nie narazić się innym. Jest wysportowana i chociaż nie wiążę z tym swojej przyszłości, chciałaby pozostać w czołówce jeśli chodzi o szermierkę. Nie jest ją łatwo zadowolić, często wręcz wybrzydza, kręci nosem. Lubi stawiać na swoim, testować czyjeś granice. Zdarza jej się wciąż być naiwną, nawet jeśli uważa, że jest już odporna na słodkie słówka i nieszczere komplementy.

zapraszam do wątkowania z moją drugą postacią, nieco odmienną klimatem
kontakt: zasmucony.melepeta@gmail.com ; wizerunek: sabrina carpenter

[K] Gennaro Parente

Gennaro Parente

Genna — urodzony 16 lutego 2004 w Neapolu — Włoch z tureckimi korzeniami — język włoski naznaczony akcentem i językiem sycylijskim — syn śpiewaczki operowej i niegdysiejszej pierwszej sopranistki Teatro Massimo, Giovanny Parente oraz powszechnie uznanego za nieznanego ojca — wychowywany na Sycylii przez ciotkę dziennikarkę, Robertę oraz babcię Felicię — IV rok na poziomie Specialization Years — ścieżka specjalizacyjna: profil artystyczno-humanistyczny — uczęszcza na zajęcia dodatkowe z eksperymentalnych technik malarskich — poza angielskim uczy się języka francuskiego i arabskiego — ulubionym przedmiotem są sztuki wizualne oraz psychologia twórczości — nie przepada za kompozycją i teorią muzyki — z początku uznany za outsidera i niechętnie zapraszany do większego grona, z czasem zyskał (nie nazbyt entuzjastyczną) akceptację społeczności — dobry student, w pierwszych latach bazujący głównie na swojej wiedzy ogólnej, co pozwoliło mu na utrzymanie dobrych ocen; aktualnie dużo chętniej przychodzący na zajęcia, zabierając głos i udzielając się w dyskusjach — z dużym szacunkiem do artystów nauczających w uczelni — członek klubu Luminis

Między zimnymi murami akademii, do której zostałeś wysłany wbrew własnym założeniom na przyszłość, odnajdujesz się marnie. Brakuje ci słońca południowych Włoch, promyków przebijających się przez liście drzewek uginających się pod ciężarem pomarańczy, gdy wyciągnięty na trawie przyjmowałeś uśmiechałeś do nieba nad sobą z wdzięcznością za dobrą pogodę. Brakuje ci białych domów ścisniętych jeden przy drugim, okrzyków w gwarze dobiegających z pobliskiego ryneczku oraz kłótni o najmniejsze bzdury między dwoma staruszkami w kawiarni, a najbardziej tej powszechnej otwartości i pasty twojej nonny.

Gubisz się między fałszywymi uśmiechami i wyuczoną uprzejmością, bo dla ciebie są one stanem nienaturalnym. Konwenanse tego świata bardzo długo próbowały wtłoczyć cię w określoną formę, ciebie i twój zbyt szeroki uśmiech, niedomyte smugi farby pozostające na policzku, przekrzywiony krawat i nieułożone włosy. Nie ugiąłeś się łatwo. Pozornie zająłeś miejsce należne ci wśród tych wszystkich córek i synów osobistości z całej Europy, ale pogodziłeś się z myślą, że nigdy nie będzie ono dla ciebie dostatecznie komfortowe.

Sprowadzanie twojego jestestwa do kariery matki drażni cię, bo poza piegami usypanymi na twoich policzkach i nosie oraz miłości do sztuki, nie łączy was wiele. Nigdy nie czuła się osobą zaangażowaną w twoje wychowanie, nie okazując zainteresowania twoim pasjom ani planom, decydując za ciebie o edukacji, aby poddać cię wreszcie koniecznej dyscyplinie, którą sama niegdyś nałożyła na siebie, żeby stanąć na deskach największych teatrów i filharmonii. Wbrew temu, że uważa cię za lekkoducha, doskonale wiesz, że nic nie przychodzi łatwo, zwłaszcza w świecie sztuki.

Zapach farb olejnych przeżarł się przez twoje ubrania. Określa cię nie nazwisko matki — tylko plamy koloru położone jedna obok drugiej, pejzaż współczesnego człowieka naszkicowany twoją ręką.

W ciepłe dni przesiaduje ze szkicownikiem w ogrodach wokół akademii lub w pobliżu wieży Valeriusa. W pozostałe — najchętniej spędza czas w bibliotece i w pracowni artystycznej, oddając się swojej największej pasji, czyli malarstwu. Najczęściej korzysta z farb olejnych lub techniki kolażowej w odtwarzaniu surrealistycznych wizji. Poza sztukami wizualnymi, uwielbia słuchać muzyki (zwłaszcza alternatywnej). Czasami wtyka nos między strony książki i nie widać go przez najbliższą godzinę. Rozpoznać go łatwo po włoskich przekleństwach rzucanych między kolejnymi zdaniami, gdy jest zdenerwowany. Zawsze mierzwi loki na swojej głowie, gdy nie wie, co zrobić z dłońmi. Każdego dnia musi wypić dwie kawy, chociaż ta z Valmont jest jego zdaniem paskudna. Obawia się wyłącznie utraty swojej tożsamości.

Mimo cynizmu jaki cechuje jego stosunek do większości społeczności uczniowskiej Valmont, pewien rodzaj uroku bijący z niego przyciąga do niego — dziewczęta, ale i młodzieńców. Niezależnie, co składa się na ten typ charyzmy, pozwala czuć się przy nim swobodniej. Gennaro jest bystry, wie co mówić i jak zachowywać się, aby osiągnąć swój cel, gdy prawdziwie mu na nim zależy. Nie jest tak gruboskórny, jak chciałby w to wierzyć — jego emocje wylewają się z niego za każdym razem, gdy coś nie idzie po jego myśli. Niełatwo przychodzi mu zachowanie pokerowej twarzy. Impulsywna natura zdradza więcej niż sam chciałby ujawnić.

Zniszczył obraz starszego kolegi, który upokorzył go na oczach wszystkich, ale nigdy się do tego nie przyznał. Nie miał związku ze skandalem z 1994 roku. Mówią, że ugania się tylko za starszymi mężczyznami — widziano go podczas jednych wakacji z francuskim reżyserem, kręcąc się wokół niego całe tygodnie. Mówią, że jego ojciec musi być kimś ważnym na Bliskim Wschodzie, ale jego rodzina nigdy zaakceptowałaby naczelnej femme fatale włoskiej opery. Mówią, że jego eseje pisane po angielsku są zbyt dobrze napisane, by były jego autorstwa. Tylko kto mógłby je za niego pisać?

witam, tutaj mój loverboy from palermo written by luca guadagnino
kontakt: zasmucony.melepeta@gmail.com ; wizerunek: cristiano palmierini